Van een leven voor SCAD en het leven erna opnieuw vorm te geven.
Vandaag 10 maanden geleden; het voelde alsof mijn lichaam me in de steek liet.
Ik geen vertrouwen meer kon hebben in mijn lichaam, echter nu weet ik, mijn lichaam maakte me wakker.
Een lichaam onthoudt alles en soms, omdat we te weinig afgestemd zijn op ons lichaam, trekt het aan de rem, of in dit geval, de noodrem.
Volledige stilstand, om vervolgens, stapje voor stapje weer in beweging te komen.

Arenda komt thuis van een heerlijke wandeling en voelt plotseling een heftige pijn in haar keel. Dit voelt niet als een gewone keelpijn. Het voelt direct niet goed. Als daar ook nog kramp in de kaken en druk op de borst bijkomen, weet ze het zeker. ‘Dit is niet goed.’ Arenda regelt nog snel van alles voor ze 112 belt. ‘Willen jullie een ambulance sturen, ik heb een hartinfarct.’

Na vier weken ontwaakt Christina langzaam uit haar coma. Al snel realiseert ze zich dat het goed mis is. De hartchirurg vertelt haar dat hij alles heeft gegeven om haar het leven terug te geven. Zij moet beloven vol te houden, al lijkt het weinig hoopvol. En dat doet Christina; zij houdt vol. Stapje voor stapje, met hulp van het medisch personeel en familie, lukt het Christina vooruit te gaan. En mag ze uiteindelijk van de IC naar de hartbewaking.

Charlotte is 33 jaar, gezond, sportief. Onbezorgd. Tot maandagmorgen 5 september 2011. Het gaat niet goed met Charlotte en haar vriend Guido belt 112. Via een hartkatheterisatie via de lies wordt al snel duidelijk wat er aan de hand is. Die nacht is spannend of zij de ingreep gaat overleven.